ΠΡΙΝ ΣΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΩ, ΘΑ ΣΕ ΖΗΣΩ…

Φεβ 21, 2016 by

ΠΡΙΝ ΣΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΩ, ΘΑ ΣΕ ΖΗΣΩ…

Κι εκεί που η καθημερινότητα κυλά αδιάκοπα, άλλοτε ως ρουτίνα και άλλοτε με μικρές αλλαγές που την κάνουν ευχάριστα ή δυσάρεστα ενδιαφέρουσα, έρχεται μια ξαφνική απώλεια για να ταράξει την ηρεμία στην οποία είχαμε επαναπαυθεί, να επαναφέρει στο μυαλό μας τα υπαρξιακά και να μας θυμίσει πως η ζωή είναι μικρή, απρόβλεπτη και κρύβει διάφορες ευχάριστες ή δυσάρεστες στην προκειμένη περίπτωση εκπλήξεις με το πέρας κάθε δευτερολέπτου. Πόσο εύκολο είναι όμως να αποδεχτεί κανείς μια τόσο πικρή αλήθεια, ότι δηλαδή όλα έχουν ένα τέλος; Κι αν ακόμη παλέψεις με το μέσα σου και με την πάροδο του χρόνου αποδεχτείς ότι οι μέρες όλων μας είναι μετρημένες, πώς να αποδεχτείς το ότι κάποιοι φεύγουν από κοντά μας τόσο πρόωρα, πριν προλάβουν να μοιραστούν μαζί τους όσες στιγμές θα ήθελαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα; Καλώς ή κακώς δεν έχω ζήσει ακόμη πολλές απώλειες αγαπημένων μου προσώπων. Έχοντας λοιπόν την τύχη να ζήσω μαζί τους όλες τις μέχρι σήμερα μεγάλες χαρές της ζωής μου, ίσως να είμαι λίγο αναρμόδιος να μιλήσω για την απώλεια. Θα κάνω όμως μια προσπάθεια να την προσεγγίσω από την οπτική γωνία που μου προσφέρουν οι σχετικές με το συγκεκριμένο υπερευαίσθητο θέμα σκέψεις μου.

Είναι λοιπόν βασικό να αποδεχτούμε το ότι οι ζωές όλων μας έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Και αν για την αρχή δε σου κοστίζει κάτι να την αποδεχτείς, δε συμβαίνει το ίδιο και με το τέλος. Ο τρόπος και το χρονικό διάστημα που χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε απώλεια διαφέρει. Σε αυτό, σημαντικό ρόλο παίζουν τα προσωπικά χαρακτηριστικά του καθενός, οι αντιλήψεις του για τη ζωή, αλλά ακόμη και οι συνθήκες υπό τις οποίες θα βιώσει την απώλεια. Έχοντας την τύχη να διαλέξω και να διαβάσω το βιβλίο «Ο Δρόμος Των Δακρύων» του Χόρχε Μπουκάι, πήρα απ’ αυτό ένα σημαντικό δίδαγμα. Σύμφωνα με τον Χόρχε Μπουκάι λοιπόν, κάθε είδους απώλεια βιώνεται μέσα από κάποια στάδια (σοκ, στεναχώρια, θυμός, αντίδραση κλπ) τα οποία και πρέπει να βιώσεις ένα ένα χωρίς να προσπεράσεις κάποιο για να μπορέσεις κάποτε να φτάσεις σε σημείο να την αποδεχτείς μέσα σου. Όπως προανέφερα όμως, ο χρόνος που χρειάζεται κανείς για το κάθε ένα στάδιο από αυτά διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιοι μπορεί να μείνουν για καιρό στο στάδιο του σοκ ή της στεναχώριας, ενώ κάποιοι μπορεί να περάσουν πολύ γρήγορα στα στάδια του θυμού ή της αντίδρασης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η λέξη «ανώδυνη» δύσκολα μπορεί να συνοδεύσει την απώλεια. Ποια είναι η «λύση» όμως στον άγραφο νόμο της ζωής ότι όλοι είμαστε περαστικοί από αυτή;

Κάπου εδώ θα επικαλεστώ ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Άρθουρ Σοπενχάουερ «Η Τέχνη Να Είσαι Ευτυχισμένος». Ο Σοπενχάουερ λοιπόν γράφει: «Πρέπει να φτάσουμε κάποια στιγμή στο σημείο να βλέπουμε ό,τι κατέχουμε, όπως θα το βλέπαμε, αν μας το στερούσανε: ό,τι κι αν είναι αυτό, ιδιοκτησία, υγεία, φίλοι, αγαπημένα πρόσωπα, σύζυγοι και παιδιά: τις περισσότερες φορές καταλαβαίνουμε την αξία τους μόνο όταν τα έχουμε χάσει. (…) Όταν βλέπουμε κάτι που δεν μας ανήκει, σκεφτόμαστε “Πώς θα ήταν, αν ήταν δικό μου;”, κι έτσι νιώθουμε τη στέρησή του. Αντίστοιχα, γι’ αυτά που κατέχουμε, συχνά θα έπρεπε να σκεφτόμαστε “Πώς θα ήταν, αν το έχανα;”». Η «λύση» λοιπόν είναι να ζούμε έντονα την κάθε στιγμή, τη χαρά και τη λύπη, δίπλα στα πρόσωπα που αγαπάμε. Να νιώθουμε ευλογημένοι που έχουμε την τύχη να μοιραζόμαστε ακόμη μια έντονη στιγμή μαζί τους. Είναι ανάγκη να εκτιμήσουμε έστω και αργά κάποια πράγματα που θεωρούμε δεδομένα ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι ανάγκη να δώσουμε σε κάθε τι γύρω μας την αξία που του αντιστοιχεί, διότι ο καταμερισμός της αξίας που δίνουμε σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις γύρω μας πολλές φορές είναι άδικος. Πόσο πιο χαρούμενοι θα ήμασταν άραγε αν εκτιμούσαμε κάποια πράγματα που θεωρούμε λεπτομέρειες και δε τους δίνουμε καν σημασία πριν τα χάσουμε και καταλάβουμε την αξία τους; Πόσο πιο χαρούμενοι θα ήμασταν αν παύαμε για λίγο να γκρινιάζουμε και να στεναχωριόμαστε υπερβολικά για πράγματα που δεν αξίζουν τόση θλίψη όση τους χαρίζουμε, στερώντας έτσι από τον εαυτό μας πολύτιμες στιγμές;

Προφανώς κι εγώ όπως και οι περισσότεροι είμαι καλύτερος στις συμβουλές παρά στις πράξεις. Προφανώς έχω κάνει πολλές φορές στο παρελθόν τα λάθη που ανέφερα παραπάνω. Ας αποτελέσει όμως το συγκεκριμένο άρθρο την παρότρυνση για την αρχή μιας πιο ώριμης προσέγγισης των καταστάσεων της καθημερινότητας, έτσι ώστε όταν έρχεται η δύσκολη ώρα που θα κληθούμε να αποχαιρετίσουμε κάθε τι αγαπημένο, να μπορούμε να πούμε κάποια στιγμή μέσα μας ότι το ζήσαμε όσο πιο έντονα μας επιτράπηκε και έτσι να έχουμε τη δυνατότητα να το αποχαιρετίσουμε όπως του αρμόζει, κρατώντας από αυτό κάθε τι όμορφο που αφήνει πίσω του ως παρακαταθήκη. Ποτέ δεν είναι αργά για να «χορτάσουμε» τους γύρω μας, πριν έρθει η δύσκολη ώρα να τους αποχαιρετίσουμε μια για πάντα.

The following two tabs change content below.
Απόστολος Μότας

Απόστολος Μότας

24. Απόφοιτος Οικονομικών. Μονίμως ανήσυχος. Ονειρευόμενος έναν πιο ανθρώπινο και αληθινό κόσμο. Λατρεύω τα ταξίδια και τη φωτογραφία. Περισσότερα για μένα θα ανακαλύψετε μέσα από τα κείμενά μου.
Απόστολος Μότας

Latest posts by Απόστολος Μότας (see all)

Related Posts

Tags

Share This

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *