ΘΕΛΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΝΙΞΕΙΣ;

Φεβ 26, 2016 by

ΘΕΛΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΝΙΞΕΙΣ;

Όπως όλοι γνωρίζετε, βρισκόμαστε εν μέσω μιας τεράστιας προσφυγικής κρίσης. Η αιτία; Τι άλλο από πολεμικές συγκρούσεις, γεγονότα από τα οποία, όπως φαίνεται, όσα χρόνια κι αν περάσουν αδυνατεί να απαλλαγεί η ανθρωπότητα.

Έκπληκτος παρατηρώ τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου γι’ αυτό το μείζων θέμα. Στο παρόν άρθρο δε θα σταθώ τόσο σε αυτούς που επιλέγουν μια λογική, ανθρώπινη αντίδραση προσπαθώντας να συμπονέσουν τους πρόσφυγες αρχικά και εν συνεχεία να βοηθήσουν με οποίο τρόπο είναι αυτό δυνατό. Θα σταθώ κυρίως στη διόλου ευκαταφρόνητη μάζα, η οποία στέκεται με αξιοσημείωτο φανατισμό ενάντια στους πρόσφυγες.

Αν αυτό το άρθρο λοιπόν είναι ένας τρόπος να συνομιλήσω με εσάς που στέκεστε με μίσος και έχθρα απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, το πρώτο πράγμα που θα σας ζητούσα θα ήταν να κάνετε μια προσπάθεια να βάλετε τους εαυτούς σας στις θέσεις αυτών. Πριν συνεχίσω, να τονίσω ότι ως Έλληνας, ως νέος, ως άνεργος, απελπισμένος, και πολύ σύντομα ο ίδιος μετανάστης εξαιτίας της παρούσας κατάστασης στη χώρα μας, κατανοώ πλήρως το αίσθημα της απελπισίας και όλα τα προβλήματα που βιώνει ο κάθε Έλληνας τα τελευταία χρόνια. Κατανοώ ότι όταν μια οικογένεια έχει ταλαιπωρηθεί τόσο όσο η πλειονότητα των ελληνικών οικογενειών τελευταία, είναι δύσκολο να σκέφτεται για το καλό άλλων, μην έχοντας εξασφαλίσει καν τη δική της ευημερία. Δε σας ζητώ όμως να μοχθείσετε για το καλό των προσφύγων. Προσπαθείστε ωστόσο έστω να κρατήσετε μια ουδέτερη στάση στο θέμα, να μη στέκεστε απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ήδη τόσες δυσκολίες χωρίς καν να ευθύνονται οι ίδιοι γι’ αυτό.

Και επανέρχομαι. Μπορείτε να βάλετε τους εαυτούς σας στη θέση των προσφύγων; Μπορείτε να διανοηθείτε τους εαυτούς σας νύχτα δίπλα στα αγαπημένα σας πρόσωπα κάτω από μια στέγη που περιμένει την επόμενη βόμβα για να καταρρεύσει μαζί με το υπόλοιπο σπίτι πάνω σας; Ποιος λογικός άνθρωπος δε θα έπαιρνε την οικογένειά του να τρέξει μακριά από μια εμπόλεμη ζώνη, περικυκλωμένος από θρησκευτικά φανατισμένους ενόπλους και με άρματα και πολεμικά αεροπλάνα να βομβαρδίζουν ολημερίς τον τόπο του; Ποιος λογικός άνθρωπος αν ήταν καλά θα διέσχιζε με τα πόδια το μισό κόσμο και θα έμπαινε χωρίς να ξέρει μπάνιο σε ένα ασφυκτικά γεμάτο από ανθρώπους φουσκωτό σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, έχοντας αγκαλιά στα δυο του χέρια τα μωρά παιδιά του και στην πλάτη ένα σακίδιο με όσα πρόλαβε να περισώσει εγκαταλείποντας το σπιτικό του; Πώς ζητάτε από λιμενικό και λοιπές αρχές να βουλιάξουν βάρκες με ανθρώπους που ήδη πνίγονται; Πώς να κλείσεις την πόρτα (βλ. σύνορα) σε ανθρώπους που ψάχνουν έντρομοι και απεγνωσμένα για βοήθεια; Κάπου εδώ θα μου πείτε ότι ανάμεσα τους είναι τρομοκράτες. Είναι λογικό να πιστεύετε ότι ένας οργανωμένος και χρηματοδοτούμενος τρομοκράτης θα διασχίσει πεζός το μισό κόσμο και θα προσπαθήσει να περάσει με φουσκωτό τη θάλασσα για να πετύχει το σκοπό του; Ναι, αλλά θα μας πάρουν τις δουλειές. Ποιές δουλειές, αυτές που δεν υπάρχουν; Αυτές που δε θα ήσασταν διατεθημένοι να κάνετε ούτως ή άλλως; Επίσης, οι άνθρωποι αυτοί αν τους ρωτήσετε δε θέλουν καν να παραμείνουν στη χώρα μας. Σκοπός τους είναι να κινηθούν προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη αναζητώντας ένα νέο και πιο ανθρώπινο μέλλον (πού να ‘ξεραν;).

Θλίβομαι αγαπητοί αναγνώστες. Αν όχι για τους νησιώτες που έχουν επωμιστεί ήδη πολύ μεγαλύτερο βάρος απ’ αυτό που τους αναλογεί (και τους αξίζουν συγχαρητήρια όσους κατάφεραν να βοηθήσουν όσο μπορούσαν) και ζουν το πρόβλημα καθημερινά, κυρίως για εμάς τους υπόλοιπους που παρακολουθούμε τα γεγονότα από την τηλεόραση, χωρίς να απειλούμαστε άμεσα, κι όμως ορισμένοι εκπέμπουν πρωτοφανές μίσος και έχθρα προς -ξαναλέω- ανθρώπους. Κλείνουμε σύνορα, πόρτες και ψυχές σε ανθρώπους στις θέσεις των οποίων θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε εμείς, στις θέσεις των οποίων έχουν βρεθεί πολλάκις οι πρόγονοί μας και στις θέσεις των οποίων ίσως βρεθούν κάποια μέρα απόγονοί μας. Θλίβομαι αγαπητοί αναγνώστες, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο που κι εμείς οι ίδιοι είμαστε φιλοξενούμενοι, παρ’ ότι τον έχουμε οικειοποιηθεί και τον καταστρέφουμε καθημερινά συμπεριφερόμενοι ανεύθυνα. Θλίβομαι και ελπίζω έστω και την ύστατη στιγμή να αλλάξουν οι γνώμες, να ευαισθητοποιηθούν περισσότερες καρδιές και να βρεθούν πραγματικές λύσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για ένα πρόβλημα που φωνάζει εδώ και καιρό ότι απαιτεί μεγάλη και συλλογική προσπάθεια για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.

Μη παρασύρεστε. Μην αφήνετε αυτούς που δημιούργησαν όλα τα σημερινά προβλήματα στον κόσμο -κοινωνικά και οικονομικά- να κατευθύνουν την οργή σας σε ανθρώπους που δεν ευθύνονται γι’ αυτά. Μην αφήνετε να εκμεταλλευτούν την οργή σας συμμορίες και διάφορα μορφώματα που σας πουλάνε φούμαρα εκμεταλλευόμενοι τη σημερινή άθλια κατάσταση για την ανέλιξή τους και την εξυπηρέτηση των άθλιων και απάνθρωπων οραμάτων τους. Ελέγξτε το θυμό σας, εξετάστε ψύχραιμα και ώριμα τις καταστάσεις και τιμωρείστε όπως πρέπει τους πραγματικούς θύτες και όχι τα θύματα της σημερινής κατάστασης. Είναι χρέος όλων όσων θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να έχουν ένα μέλλον, αφού κάποιοι δε τους επέτρεψαν να έχουν παρόν. Και μη ξεχνάτε, η ανθρωπιά επιστρέφεται σε αυτόν που την επιδεικνύει, το λιγότερο με τη μορφή της ευτυχίας.

Να είστε καλά.

The following two tabs change content below.
Απόστολος Μότας

Απόστολος Μότας

24. Απόφοιτος Οικονομικών. Μονίμως ανήσυχος. Ονειρευόμενος έναν πιο ανθρώπινο και αληθινό κόσμο. Λατρεύω τα ταξίδια και τη φωτογραφία. Περισσότερα για μένα θα ανακαλύψετε μέσα από τα κείμενά μου.
Απόστολος Μότας

Latest posts by Απόστολος Μότας (see all)

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *