«Η Αυτογνωσία θέλει τρόπο και…κόπο!»

Μαρ 5, 2016 by

«Η Αυτογνωσία θέλει τρόπο και…κόπο!»

Καθημερινά, έρχεσαι αντιμέτωπος με δουλειές, υποχρεώσεις, προβληματισμούς, ανησυχίες, σκέψεις κι ένα σωρό άλλες «λεξούλες» που τελειωμό δεν έχουν. Για τον καθένα διαφορετικές, για τον απλούστατο λόγο ότι καθένας από εμάς αποτελεί έναν ξεχωριστό, ολοκληρωμένο κόσμο, δημιούργημα του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του. Αυτά με τη σειρά τους είναι διαμορφώσεις βιωμάτων, εμπειριών και γενικά οποιονδήποτε αλληλεπιδράσεων με άλλους ανθρώπους, καταστάσεις, την κοινωνία και το φαντασιακό της στη ζωή του μέχρι τώρα. Επομένως, διαφορετικός θα είναι κι ο τρόπος αντιμετώπισης όλων αυτών. ‘’Χαίρω πολύ!’’ θα μου πείτε και θα έχετε και δίκιο. Δε σας είπα και τίποτα που δε ξέρατε αλλά να κάνω ένα πρόλογο –καταλαβαίνετε-. Λοιπόν όλα λογικά μέχρι εδώ κι όλα «διαφορετικά» για τον καθένα.

 Yπάρχει όμως κάτι κοινό για όλους μας μέσα στη διαφορετικότητά μας. Υπάρχει εκείνη η έντονη και φορτισμένη στιγμή απ’ της οποίας τα «δίχτυα» δεν έχει ξεφύγει ποτέ και κανένας ( -πάλι καλά να λέμε δηλαδή-). Είναι εκείνη η στιγμή που όλα τα παραπάνω διαισθάνεσαι πως είναι ο αντικατοπτρισμός του εαυτού σου και ξεκινάς διστακτικά να διερωτάσαι γι’αυτά και για ‘σένα. Και ξεκινάς διστακτικά γιατί είναι εκείνη η τρομαχτική στιγμή που βυθίζεσαι μέσα στον μικρόκοσμό σου κι  έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου πίσω από αυτόν.

Αυτό το κοινό λοιπόν ακούει στο όνομα Ενδοσκόπηση! Η διάθεση για ενδοσκόπηση βασικά, γιατί μόλις μπεις σε αυτή τη διαδικασία, ένας ισχυρός γίγαντας που κρύβεται μέσα σου, μόνο και μόνο με την υπόνοια της έναρξης της ενδοσκόπησης, τραντάζεται συθέμελα καθώς αυτή πάει να απειλήσει την ισορροπία του. Αυτός είναι ο ψυχικός σου κόσμος με τον οποίο προσπαθείς να αναχαιτίσεις οποιαδήποτε απόπειρα αυτογνωσίας που μπορεί να σε απογοητεύσει και να σε καταθλίψει με το να γκρεμίσεις την μέχρι τώρα καλή ιδέα(-αν όχι εξαίρετη-) και άποψη για τον εαυτό σου και να φέρεις στην επιφάνεια τις ευθύνες, τα λάθη, τις αδύναμες και πολύ πιθανόν κακές πτυχές σου. Θα μου πείτε τώρα ‘’και η λογική;’’. ‘’Αυτή που πάει;’’ Σε αυτές τις περιπτώσεις έρχεται δεύτερη γιατί την προκαθορίζεις βάσει του συναίσθηματός σου. Με το θυμικό αποφασίζεις και με τη λογική σου προφασίζεσαι βάσει του προηγούμενου.

Και πως επιτυγχάνεται αυτό; Χρησιμοποιείς ένα πολύ ισχυρό όπλο της ψυχής σου. Την απενοχοποίηση! Ενεργοποιείς όλα τα μέσα, μέσα σου, για αυτοπροστασία. Υποσυνείδητα. Φτιάχνεις σενάρια, κατασκευάζεις «λογικές» σκέψεις, ιδέες και τις χρησιμοποιείς προκειμένου να απενοχοποιείσαι μονίμως. Προκειμένου να μη γυρίσεις ποτέ και δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και αντικρίσεις το πόσο σκάρτος είσαι. Εκφράσεις κλισέ του τύπου “έλα μωρέ, ο πρώτος είμαι ή ο τελευταίος που έπραξε έτσι…όλοι το κάνουν’’ ή ‘’ποιος θα γυρίσει να με κατηγορήσει εμένα, κανένας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει κάποιον άλλο… εγώ δε θα έκρινα κάποιον που αντέδρασε έτσι..” κι άλλες πολλές ασπίδες για άμυνα. Και μόλις χρησιμοποιήσεις αυτά τα υπέροχα τεχνάσματα που ποντάρουν στη μαζικότητα που φέρουν όλες οι ανθρώπινες ανευθυνότητες, λάθη, επιπολαιότητες  και δικαιολογήσεις τον εαυτό σου (σόρρυ, τον εαυτούλη σου θα ήταν πιο σωστό μέσα στο όσο πιο μαζοποιημένο τόσο πιο απενοχοποιημένο σύστημα) επανέρχεσαι δριμύτερος στη ζωή έτοιμος να κάνεις τα ίδια λάθη και να επαναδικαιολογήσεις την παρτάρα σου και τους άλλους γύρω σου, για να έχεις κι εσύ το άλλοθι μετά να ξαναμαρτήσεις, με αίτημα την άμεση συγχώρεση από τους άλλους, καθώς έπραξες ομοίως αποβλέποντας μελλοντικά στο ίδιο αντάλλαγμα.’’ε και τι έγινε μωρε;’’ Επ! Δε πάει έτσι! ΕΓΙΝΕ και ΠαραΕΓΙΝΕ!

Θα μου πείτε ‘’Ναι κοπελιά μονότερμα μας πήρες! Πολύ μπόσικα δε μας τα λες; Πως την είδες; Σαν πολύ αυστηρή και αλαζονική δε μας βγήκες;’’. Δε θα το χαρακτήριζα αυστηρότητα, αλλά ευθύτητα, που θα έπρεπε να έχεις με ευθύνη απέναντι στους άλλους κι εσένα τον ίδιο. Να παλεύεις κάθε μέρα να είσαι ειλικρινής, να μην σε εξαπατάς και να μην αποπλανείς τον εαυτό σου με την εύκολη λύση. Αυτήν που «συμφέρει» για να μη βάλεις τα κλάματα όταν στήνεις τον εαυτό σου στον τοίχο. Δε με βγάζω έξω από όλο αυτό. Αντιθέτως! Το Β’ ενικό είναι για την πιθανότητα να σε ταρακουνήσω, να σε φέρω αντιμέτωπο με όλες αυτές τις σκέψεις που διατύπωσα λίγο πιο πριν σε Α’ ενικό στον ίδιο μου τον εαυτό, «κράζοντας» ΜΕ, αντικρίζοντας το είδωλό μου στον καθρέφτη μεσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα. Και δε σας κρύβω ότι όταν έκατσα να τα γράψω όλα αυτά, πρωτοχρησιμοποίησα το Α’ πληθυντικό για να επωμιστώ τα οφέλη της «αβάσταχτης ελαφρότητάς» του. Γιατί έστω και την τελευταία στιγμή με έπιασα σε μία ύστατη προσπάθεια να με εντάξω σε ένα συλλογικό «εμείς» για να μη με πονάει αυτή η αφοπλιστική εξομολόγηση και μαρτυρία. Πάλι να με απενοχοποιήσω με το να χρεώσω την προσωπική μου υστέρησή στον κοινό τόπο της ανθρώπινης αδυναμίας.’’Κοπελιά, δεν υφίσταται αυτοκριτική σε Α’ πληθυντικό’’.  Έγραφα και μιλούσα για την ψυχή λες και είναι κάτι άλλο πέρα από μένα, λες κι αυτή με καθοδηγεί και είμαι έρμαιό της. Της έδωσα πρόσωπο για να μπορέσω να της επιρρίψω την ευθύνη. ‘’Οοο η άμοιρη έπεσα θύμα της ψυχής μου,λυπηθείτε με!Τώρα!’’. Drama Queen! Nope! Δεν είναι έτσι. Αν είναι να το δεις κατάματα, πάρε το κείμενο βάλε το στο Α’ ενικό και διάβασε το δυνατά για να σε ακούς – γιατί ψυχή είναι κάτι που είσαι κι όχι κάτι αυτούσιο και αυθύπαρκτο που αιωρείται στον αέρα και σε χειραγωγεί με τις μεταφυσικές του δυνάμεις.

12834645_10205875133059146_1343383263_n

 

Ναι, άνθρωπος είσαι, λάθη κάνεις και θα ξανακάνεις. Δεν πρέπει να καταδικάζεις κανέναν, ούτε να στήνεις δικαστήρια. Στο κάτω κάτω της γραφής, ‘’ο αναμάρτητος ημών (το  -υ- μόνο για τον Ύψιστο παρακαλώ) πρώτος το λίθον βαλέτω’’. Να μη πηγαίνεις όμως και στο άλλο άκρο της απάθειας. Ναι! πρέπει να κρίνεις –μη ξεχνάς την πλύση εγκεφάλου που σου είχαν κάνει στο σχολείο μ’ αυτήν την «κριτική ικανότητα», ας πιάσει τόπο και κάπου-  τις πράξεις σου. Το θέμα είναι να κόψεις εκείνη την «κασέτα» που παίζει και λέει ‘’ δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα έκανα…’’ Να με συγχωρείτε αλλά αυτή η «κασέτα» είναι η υπεροπτική της υπόθεσης. Και μάλιστα να βάλεις άλλες κασέτες στη θέση της: ‘’μακάρι να έκανα κι όσα λάθη μου ξέφυγαν για να μάθαινα πιο νωρίς’’. ‘’Και βέβαια θα μετανιώσΩ για λάθη που έκανα, δε θα πάω να βγω κι από πάνω. Κιουρία! ΠΡΕΠΕΙ να μετανιώσΩ αλλιώς τζάμπα το σάλιο που ξόδεψα να τα χαρακτηρίσω «λάθη». ΠΡΕΠΕΙ να ζητήσΩ συγγνώμη. Και από τους άλλους και από μένα. Κι εννοείται ΠΡΕΠΕΙ να συγχωρΩ επίσης’’. Αλλά πάντα με οδηγό την ουσιαστική αυτογνωσία, την θαρραλέα ενδοσκόπηση, την ακέραια αυτοκριτική. Ναι έκανες λάθη γιατί άνθρωπος είσαι και θα προσπαθήσεις να μη τα ξανακάνεις γιατί τα έψαξες, τα είδες, τα κατάλαβες και δε κρύφτηκες πίσω από το μικρό σου δαχτυλάκι, ή κι αν κρύφτηκες, πρέπει να σταματήσεις να κρύβεσαι. Για να γίνεις καλύτερος/η σε αυτή τη ζωή για να τη χαρούμε, να τη γευτούμε ακόμη πιο πολύ όλοι μαζί. Όχι μόνο το ‘’Να μη πληγώνομαι’’ αλλά και το ‘’Να μη πληγώνω’’. Κι εδώ απαιτείται το Α’ πληθυντικό καθώς όλα αυτά τα λόγια διατυπώνονται για την κατάρριψη αυτού του υπεργαμάτου «εγώ» και την εξύψωση του «εμείς». Αυτό πρέπει να έχουμε ως απώτερο σκοπό. Την αυτοβελτίωση με σκοπό τη «σχέση» μας με τους άλλους. Το ατομικό σε πρώτο στάδιο αλλά με βλέψη το συλλογικό. Αλλιώς ‘’Φτου κι απ’ την αρχή ξανά’’. Τζάμπα μιλάμε!

Τα μεγαλύτερα ψέματα απ’ όλα τα λες στον ίδιο σου τον εαυτό. Τα πλάθεις με την ψυχή σου. Προσπάθησε λοιπόν να αντιμετωπίσεις αυτά τα ίδια, τις «μαλαγανιές» που στήνεις στο ίδιο σου το κεφαλάκι. Θάρρος θέλει. Θάρρος κι όχι ευθυνοφοβία. Θάρρος να υπερασπιστείς τον προσωπικό σου ηθικό κώδικα βάσει του οποίου θα κρίνεις πρώτα απ’ όλα εσένα. Διαφορετικά θα κολυμπάς μία ζωή στα ίδια βρώμικα νερά που όχι, δε θελήσες να καθαρίσεις, αλλά δεν τόλμησες καν να αναγνωρίσεις ως βρώμικα. Μία ζωή θα διερωτάσαι ‘’τι έκανα λάθος, τι πήγε στραβά;’’ και θα βυθίζεσαι όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. Δε θα βλέπεις καμία αλλαγή ποτέ, γιατί απλούστατα θα είσαι παγιδευμένος στο φαύλο κύκλο «λάθος- απενοχοποίηση-δικαιολόγηση» . Κι όλο αυτό γιατί δείλιασες να καταρρίψεις το «εγώ» σου;  Επειδή δείλιασες να αντικαταστήσεις τη λέξη «δικαιολόγηση» με την «αιτιολόγηση»;  Ε όχι ρε παιδιά! Μια ζωή την έχεις και είναι πολύ σύντομη για να την αφήσεις έρμαιο στην αναβλητικότητα που επιβάλλει ο όποιος εγωισμός, ναρκισσισμός ή ανασφάλεια. ‘Εχεις σκοτεινές κι αδύναμες πλευρές, μην εθελοτυφλείς. Δες τες κατάματα. Με την φυγή σου από αυτές, δίνεις πάτημα να εδραιωθούν.

ΝΑΙ! Κανένας δεν είναι τέλειος! Προσοχή όμως εδώ! Το γεγονός ότι είναι μαζικό κι αντιπροσωπευτικό το περιεχόμενο αυτής της φράσης  δε σε στέλνει στην κατεύθυνση του εφησυχασμού, αλλά στην ακριβώς αντίθετη. Σε αυτήν της προσωπικής απομυθοποίησης και της προσπάθειας να στήσεις μέσα σου έναν καλύτερο άνθρωπο για τους άλλους και για σένα. Κάθε άλλο παρά εύκολο είναι! Θέλει ΠΟΛΥ κόπο! Και δε πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να το πραγματοποιήσει στο 100%. Πρόσφατα διάβασα το εξής: ‘’… κι ο πιο άξιος άνθρωπος, φριχτά ανήμπορος είναι…’’. Το συναίσθημά σου είναι πολύ ισχυρό και ρευστό. Προσπάθησε όμως. Πρέπει να προσπαθείς μέρα με τη μέρα, στο μέτρο των δυνάμεών σου να σε αναλύεις αντικειμενικά και ακέραια εις βάθος. Θέλει πολλή δουλειά και προσωπικό «αυτομαστίγωμα». Κι αυτό δεν είναι μαζοχιστικό, γιατί αν θα το κάνεις, δε θα το κάνεις για τον πόνο της δύσκολης εκείνης στιγμής, αλλά για την χαρά και την περηφάνια της επόμενης!

* Το παρόν κείμενο γράφτηκε από αναγνώστη του pinelo.gr

The following two tabs change content below.
pinelo.gr

pinelo.gr

γράφουμε… σχολιάζουμε… διαβάζουμε… κρίνουμε… οραματιζόμαστε… προτείνουμε…
pinelo.gr

Latest posts by pinelo.gr (see all)

Related Posts

Share This

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *