ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ

Μαρ 7, 2016 by

ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ

Σάββατο βράδυ, Αθήνα, κάπου ψηλά στον Υμηττό. Ωρα 20:30. Είναι μόνος του. Στέκεται κοιτώντας τη θέα της Αθήνας απο ψηλά και νιώθει την ανάσα του αέρα. Ακούει το θρόισμα στα φύλλα των δέντρων σαν μια γλυκιά μελωδία. Ατενίζει το φως του φεγγαριού. Ξαφνικά είναι έτοιμος. Συνειδητοποιημένος.  Σαν όλα να οδηγούσαν σε αυτή τη στιγμή. Ξεροκαταπίνει. Μήπως ειναι ιδέα του; Όχι, αυτή τη φορά ειναι αποφασισμένος. Αποφασίζει να επιστρέψει σπίτι.

Ώρα 23:00. Ανοίγει την πόρτα, βήματα βαριά, σχεδόν ασήκωτα. Η ανάσα του έχει γίνει πιο βαριά, σαν να προσπαθεί να αναπνεύσει αλλά κάτι τον εμποδίζει. Το στομάχι του έχει γίνει κόμπος. “Προλαβαίνω να αλλάξω γνώμη ακόμα” σκέφτεται. “Όχι συγκεντρώσου, αν δεν το κάνεις τώρα, δε θα το κάνεις ποτέ.” Κοντοστέκεται στο διάδρομο που οδηγεί στο σαλόνι. Μαζεύει όλο το θάρρος που μπορεί και με φωνή τρεμάμενη λέει:

– “Μαμά θέλω να σου μιλήσω.”

– “Δεν μπορώ τώρα παιδί μου,βλέπω ένα έργο στην τηλεόραση. Δεν μπορεί να περιμένει; ”

– “Όχι μαμά, ειναι σημαντικό, έλα λίγο στο δωμάτιο να σου πώ.”

Αφηρημένη, έρχεται στο δωμάτιο του και τον βλέπει βουρκωμένο να την κοιτάζει, τα μάτια του καρφωμένα πάνω της.

– “Αγόρι μου, γιατί κλαις; Έγινε τίποτα έξω που βγήκες;”

-“Κάθησε μαμά. Αυτό που θέλω να σου πώ δεν μου είναι εύκολο, αν ήταν θα στο έλεγα εδώ και τόσα χρόνια που στο κρατάω κρυφό. Παλεύω καιρό με τα συναισθήματα μου, τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, αλλά δεν μπορώ άλλο να παλεύω μόνος μου. Είμαι γκέι και μου αρέσουν οι άντρες.”

Σαστίζει. Τραβιέται αυτόματα προς τα πίσω. Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος του και ακουμπάει το χέρι της στο μέτωπο του, θαρρείς και είναι άρρωστος.

-“Παιδάκι μου χάζεψες; Τί είναι αυτά που μου λές βραδιάτικα; Πυρετό ανέβασες και παραλογίζεσαι;”

-“Μαμά, σοβαρά σου μιλάω, δεν αστειεύομαι. Είμαι γκέι, μου αρέσουν οι άντρες, δεν έλκομαι ερωτικά απο γυναίκες να στο πώ και έτσι. Και δεν είναι κάτι που το ένιωσα ξαφνικά. Χρόνια νιώθω έτσι, αλλά ποτέ δεν βρήκα το κουράγιο να στο πώ γιατί φοβόμουν την αντίδραση σου.”

-“Αγόρι μου τί λες; Πώς είναι δυνατόν να μου λές τέτοιο πράγμα; Δεν είναι φυσιολογικά αυτά τα πράγματα!! Τί είσαι, σαν αυτούς τους ανώμαλους που βγαίνουν στην τηλεόραση και κάνουν παρελάσεις;” Αποκλείεται το παιδί μου να είναι έτσι. Οι φίλοι σου το ξέρουν;”

-“Μαμά δεν είμαι ανώμαλος! Είμαι απλά ένας άνθρωπος όπως όλοι και έχω τις δικές μου προτιμήσεις. Και όχι, δεν το ξέρουν ολοι. Οι κοντινοί μου άνθρωποι όμως το ξέρουν. Κάποιοι δεν το πήραν καλά αλλά όσοι με αγαπάνε το καταλάβανε και το αποδεχτήκανε, γιατί με αποδεχτήκανε για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που θα ήθελαν να είμαι.”

Δεν αποκρίνεται. Το βλέμμα της έχει αλλάξει, σχεδόν αρνείται να τον αντικρίσει στα ματιά. Τον κοιτάζει εν τέλει σαν να είναι κάποιος ξένος. Με φωνή παγερή λεει:

-“Καλύτερα να μη μου το έλεγες ποτέ, προτιμούσα να πεθάνω και να μην το μαθαίνα.”

Δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τα δάκρυα του.

-“Μαμά στο λέω γιατί τον τελευταίο καιρό είμαι με έναν άντρα και δεν αντέχω άλλο να κρύβομαι από σένα, τον πιο κοντινό μου άνθρωπο. Δεν αντέχω να κρύβω ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου από σένα και θέλω να πιστέψω πως θα το αποδεχτείς, έστω και δύσκολα, και θα συνεχίσεις να μαγαπάς όπως μαγαπούσες πάντα.”

-“Αγόρι μου, σε παρακαλώ μην λες τέτοια πράγματα, γκει, σχέση με άντρα, εσύ, το παιδί μου… Πώς θα το πώ στους φίλους μας, ντρέπομαι, αχ πόσο ντρέπομαι……” μονολογεί.“Τί κακό μας βρήκε θεέ μου!!! Το έχεις σκεφτεί σοβαρά; Οικογένεια δε θες να κάνεις εσύ; Eίσαι 28 χρονών πως θα κάνεις παιδιά;”

-“To έχω συζητήσει με τον Αντρέα και είπαμε πως όταν βρει και αυτός μια δουλειά στη Σουηδία ,γιατρός είναι, θα κινήσουμε διαδικασίες για να υιοθετήσουμε ένα παιδί. Δώστου μια ευκαιρία να τον γνωρίσεις μαμά, και μπορεί να δεις πως δεν είμαστε ούτε λεπροί, ούτε αποβράσματα της κοινωνίας, σε παρακαλώ μη λες τέτοια λόγια, νιώθω σα να με μαχαιρώνεις στην καρδιά.”

Σοβαρεύει. Τον κοιτάζει σχεδόν έντρομη και προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία της.

– “Άκουσε να δεις αγόρι μου. Τα παιδιά δεν ειναι παιχνίδια για να παίζετε εσύ και ο “φίλος” σου. Ακούω το επιχείρημα και στην τηλεόραση από άτομα σαν εσάς, ότι ένα παιδί προκειμένου να μην έχει καθόλου οικογένεια, ας έχει αυτό. Το παιδί είναι καλύτερα να έχει έναν κακό πατέρα και μια κακή μητέρα, παρά δυο καλούς πατεράδες. Η κατάσταση σου αυτή δεν σου επιτρέπει να έχεις και παιδιά. Όταν έχει το παιδί ενα πατέρα, κάπου αναφέρεται. Όταν έχει μια μητέρα, αναφέρεται στη μητέρα. Γιατί η μητέρα είναι άλλο πράγμα και ο πατέρας καλύπτει άλλο κόσμο. Όταν ένα παιδάκι έχει δύο ανθρώπους τoυ ιδίου φύλου, οι οποίοι δεν είναι και οι φυσικοί του γονείς, δεν είναι το ίδιο πράγμα!”

-“Θα σου απαντήσω και εγώ με τον ίδιο τρόπο πως , τα παιδιά που μεγαλώνουν γκέι ζευγάρια έχει αποδειχτεί ότι είναι πολύ πιο ανοιχτόμυαλα από τα παιδιά ετερόφυλων οικογενειών, ανεκτικά και μεγαλωμένα στη διαφορετικότητα.Μπορεί την εμπειρία σου στη ζωή να μην την έχω, αλλά 2-3 πράγματα τα γνωρίζω.Και η εμπειρία μου είναι αρκετή ώστε να καταλάβω ότι για την ανατροφή ενός παιδιού, δυο-τρία είναι τα βασικά πράγματα που χρειάζονται: αγάπη, ενδιαφέρον, φροντίδα… Και ιδίως το πρώτο: αγάπη, αγάπη, αγάπη. Και έχω τόση αγάπη να δώσω μαμά……”

-“Tα παιδιά θέλουν έναν πατέρα και μία μητέρα, όχι δύο ανώμαλους ανθρώπους οι όποιοι δεν μπορούν να τους προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μία διαταραγμένη προσωπικότητα και πολλές απορίες καθώς μεγαλώνουν. Όταν θα πηγαίνει σχολείο το παιδί σου και θα το λένε το παιδί των πούστηδων, τί θα του πείς τότε για να το παρηγορήσεις; Και όταν σε ρωτήσει γιατί τα άλλα παιδιά έχουν μαμά και εγώ όχι, τι δικαιολογία θα βρεις; Κατάλαβε το, ο κόσμος μας είναι έτσι, γιατί υπάρχουν κάποιοι κανόνες, κάποιοι νόμοι της φύσης, δεν μπορείς εσύ να τους αλλάξεις. Και βάλτο καλά στο μυαλό σου παιδί μου, κανένας ποτέ δε θα σε αποδεχτεί γιατί όλοι φοβούνται αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν. Εσύ δικό μου παιδί δεν είσαι, ο πατέρας σου αν σάκουγε από εκεί ψηλά θα ντρεπόταν για σένα.” ψέλλισε στο τέλος και έφυγε απογοητευμένη στο δωμάτιο της.

Τα τελευταία λόγια της μητέρας της αντηχούν ακόμα στα αυτιά του, καθώς εκείνη διασχίζει το διάδρομο για να πάει μέσα. Κάθε λέξη και ένα μαστίγιο στο σώμα του. Κοιμάται και εφιάλτες στοιχειώνουν τις, ήδη, ταραγμένες του σκέψεις.

Κυριακή βράδυ, Αθήνα, κάπου ψηλά στον Υμηττό. Ωρα 20:30. Είναι μόνος του. Στέκεται κοιτώντας τη θέα της Αθήνας από ψηλά και νιώθει την ανάσα του αέρα. Ακούει το θρόισμα στα φύλλα των δέντρων σαν μια γλυκιά μελωδία. Ατενίζει το φως του φεγγαριού. Ξαφνικά είναι έτοιμος. Συνειδητοποιημένος.  Σαν όλα να οδηγούσαν σε αυτή τη στιγμή. Ξεροκαταπίνει. Μήπως ειναι ιδέα του; Όχι, αυτή τη φορά ειναι αποφασισμένος.

“Καληνύχτα κόσμε.”

ΥΓ. Το παρόν άρθρο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

The following two tabs change content below.
3D

3D

Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Παρασυρμένος από το ολοένα και αναπτυσσόμενο ρεύμα φοιτητών που αναζήτησαν ένα καλύτερο αύριο στο εξωτερικό κατέληξε στην Αγγλία όπου και τελείωσε την φαρμακευτική σχολή. Έως και σήμερα κάνει μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη διεθνή διοίκηση υγείας. Στον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται με το μπάσκετ (εξού και το 3D wink emoticon ) και τη μαγειρική ( ο admin γνωρίζει από πρώτο χέρι). Με την αρθρογραφία δεν έχει απολύτως καμία σχέση, οπότε παρακαλώ βαράτε με το μαλακό.
3D

Latest posts by 3D (see all)

Related Posts

Tags

Share This

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *