SILVER ALERT, ΧΑΘΗΚΕ Η ΕΛΠΙΔΑ

Μαρ 14, 2016 by

SILVER ALERT, ΧΑΘΗΚΕ Η ΕΛΠΙΔΑ

Ξεκινώντας να γράφω αυτό το άρθρο σκέφτηκα ότι, αφήνοντάς το αποθηκευμένο στην αρχική του έκδοση και έκταση, θα μπορούσα -δυστυχώς- να το εμπλουτίζω καθημερινά. Και πραγματικά δε γνωρίζω πόσες παράγραφοι χωράνε. Βλέποντας τι γίνεται γύρω μου πάντως, είμαι σίγουρος ότι ακόμη και με αυτό τον τρόπο, αν δεν έπαιρνα την απόφαση να το δημοσιεύσω θα μπορούσε η έκτασή του να μεγαλώνει επ αόριστον.

Όπως θα σας έχει ήδη προϊδεάσει ο τίτλος, δε πρόκειται για ένα χαρούμενο άρθρο. Το θέμα μας είναι η ελπίδα, και δυστυχώς μιλάμε για την κανονική έννοια της ελπίδας και όχι για κάποια χαριτωμένη νεαρά με αυτό το όμορφο και αισιόδοξο όνομα. Συγκεκριμένα θα μιλήσουμε για την ελπίδα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. «Την ποια;», θα με ρωτήσει κάποιος αμέσως με περίσσιο αυθορμητισμό. Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ, «την ποια;». Απ’ όπου κι αν το δεις, όποιο κομμάτι της καθημερινότητας και να πιάσεις, η ελπίδα έχει χαθεί τα τελευταία χρόνια σε αυτή τη χώρα. Και προσωπική μου γνώμη είναι ότι σε τόσο δύσκολες και δυσβάσταχτες κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις, όπως αυτές που ζει η Ελλάδα του σήμερα, η ελπίδα είναι το τελευταίο όπλο των αδύναμων.

Ας ξεκινήσουμε από τα σοβαρότερα. Όσο αισιόδοξος κι αν είναι ένας Έλληνας σήμερα, σε τι να πιστέψει και να βασιστεί για την ανάκαμψη της κοινωνίας και της οικονομίας του, όταν η τελευταία του ελπίδα πολιτικά αποδείχτηκε μια χειρότερη έκδοση όλων των προηγούμενων; Ποιος να εμπνεύσει και να αφουγκραστεί τα τελευταία απομεινάρια αισιοδοξίας, πίστης και δίψας για ανάκαμψη και ζωή όσων το επιθυμούν, όταν αυτό στο οποίο βάσισαν πολλοί -ακόμη και απ’ αυτούς που δε το ψήφισαν- τις τελευταίες τους κρυφές ελπίδες αποδείχτηκε μια φτηνή απομίμηση του παλιού, του σάπιου, του διεφθαρμένου, φορώντας όμως μια παραπλανητική μάσκα που έγραφε πάνω «νέο», «διαφορετικό», «ελπιδοφόρο». Όση διάθεση και να έχει κάποιος να πληρώνει -για όσο ακόμα μπορεί- κανονικά τους φόρους του, να παλέψει -όπως ξανά και ξανά του ζητάνε αυτοί που τον κυβερνούν-, πώς να το κάνει τη στιγμή που, ενώ αυτός σηκώνει στις πλάτες του δυσανάλογο με τις σημερινές του δυνατότητες βάρος, αυτοί που τον κυβερνούν κάνουν τη μια κωλοτούμπα μετά την άλλη, ξεχνούν να δηλώσουν εκατομμύρια ευρώ και δεκάδες ακίνητα στην εφορία, αποκοιμούνται ή βγαίνουν σέλφι στον ιερότερο χώρο της δημοκρατίας, το χώρο στον οποίο πληρώνονται αδρά για να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες και να αντιπροσωπεύουν επάξια το κομμάτι της κοινωνίας που τους έστειλε εκεί;

Παραπάνω όμως έγραψα για τον Έλληνα. Χαζογελάω πίσω από το πληκτρολόγιό μου. Ποιον Έλληνα αλήθεια; Αυτόν που ενημερώνεται από Μπογδάνο και ψυχαγωγείται με Τσουκαλά; Αυτόν που εύχεται καρκίνους στα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις των social media; Αυτόν που αλληλομαχαιρώνεται με συγγενείς του έξω από κάποιο γήπεδο στο όνομα μιας ποδοσφαιρικής φανέλας και μιας ανώνυμης εταιρείας διοικούμενης από εγκληματίες και μαφιόζους; Αυτόν που εκτελώντας το λειτούργημα του γιατρού σου ζητάει φακελάκι χιλιάδων ευρώ, αφήνοντάς σε σε κάθε άλλη περίπτωση στη μαύρη σου τη μοίρα; Αυτόν που στα νιάτα του λέει ότι για όλα φταίει η προηγούμενη γενιά και ότι οι νέοι θα τα αλλάξουν όλα, την ώρα που προσπαθεί να σε πείσει να εγγραφείς σε μια φοιτητική πολιτική παράταξη και για να σε δελεάσει σου τάζει είσοδο στη γραμματεία σε ώρες εκτός γραφείου, δωρεάν σημειώσεις και ευνοϊκή μεταχείριση από τους προσκείμενους στην παράταξή του καθηγητές; Μήπως τον γέρο που απογοητεύτηκε επειδή ο Τσίπρας δε του αύξησε τη σύνταξη και δηλώνει ότι θα ψηφίσει Μητσοτάκη «μπας και μας δώσει κάνα φράγκο» (σημείωση: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κάνει δημόσια δήλωση υπέρ της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος = περικοπή συντάξεων);  Ή μήπως αυτόν που κατέβηκε στην Αθήνα να διαδηλώσει και φώναξε τις κάμερες ένα βράδυ σε τσιπουράδικο σκασμένος στο φαϊ να δηλώσει δημόσια «Έχω σκάσει στο φαϊ, και αν κάνω μπαμ θα αφήσω πίσω μου μια χήρα και δύο ορφανά», γελοιοποιώντας τον αγώνα χιλιάδων συναδέλφων του αγροτών;  Και κάπου εδώ είναι το σημείο που μπορώ να γράφω για μέρες ολόκληρες… Για κάθε επιπλέον σειρά όμως απελπίζομαι και λίγο περισσότερο. Δε ξέρω κιόλας αν ισχύει αυτό που λένε πολλοί, ότι έχουμε τη χώρα και τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Άλλωστε κι αυτούς εμείς τους ψηφίζουμε, σωστά; Μέσα από τη δική μας κοινωνία βγαίνουν αυτά τα άτομα. Ο πολιτικός του σήμερα είναι από τη γενιά των γονιών μας, και ο αυριανός θα προέρχεται από τη δική μας. Και το μόνο εγγυημένο πλεόνασμα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, είναι το πλεόνασμα σε ηλίθιους.

Σε όλα τα παραπάνω, όπως και σε όλα τα πράγματα, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Δυστυχώς όμως αποδεικνύεται ότι δεν είναι αρκετές για να αλλάξουν τα πράγματα και να διαμορφώσουν καταστάσεις που θα μπορούν να υποσχεθούν ένα καλύτερο αύριο. Και δε ξέρω αν και πότε θα ξημερώσουν αυτές οι μέρες στη χώρα μας. Διότι η πραγματική ελπίδα αυτής της χώρας, οι άνθρωποι που ακόμη ονειρεύονται, σιχάθηκαν αυτή την κατάσταση από πολύ νωρίς, έχουν αντιληφθεί ότι έχουν μόνο μία ζωή σε αυτό τον κόσμο και κίνησαν για μέρη που θα μπορέσουν να τη διαμορφώσουν όπως επιθυμούν και όχι όπως τους την επιβάλλουν κάποιοι άλλοι, ακατάλληλοι. Και αυτά τα μέρη δε βρίσκονται εντός της χώρας μας. Και όσοι δεν έφυγαν ακόμη, σιγοεπιβιώνουν αθόρυβα και προετοιμάζουν το έδαφος, τα μυαλά και τους δικούς τους ανθρώπους γι’ αυτή την ώρα.

 

The following two tabs change content below.
Απόστολος Μότας

Απόστολος Μότας

24. Απόφοιτος Οικονομικών. Μονίμως ανήσυχος. Ονειρευόμενος έναν πιο ανθρώπινο και αληθινό κόσμο. Λατρεύω τα ταξίδια και τη φωτογραφία. Περισσότερα για μένα θα ανακαλύψετε μέσα από τα κείμενά μου.
Απόστολος Μότας

Latest posts by Απόστολος Μότας (see all)

Related Posts

Tags

Share This

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *