Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΤΡΟΜΑΖΕΙ…

Ιούν 24, 2016 by

Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΤΡΟΜΑΖΕΙ…

Δεν νομίζω πως μπορεί να υπάρξει σοβαρός αντίλογος στην άποψη ότι “η ίδρυση της Ε.Ο.Κ. ήταν μια αμερικανικής προέλευσης ιδέα”. Τα δεδομένα της μεταπολεμικής εποχής, αλλά, κυρίως, ο οικονομικός χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, διασφάλιζαν στις Η.Π.Α. την κινητήριο δύναμη, που απαιτείται για την ανάπτυξη εντός του καπιταλιστικού συστήματος: την διαχείριση του πλεονάσματος, με τον παράλληλο έλεγχο του “ανταγωνισμού”.

Στην πάροδο των ετών, η Ε.Ο.Κ. έπρεπε να μετεξελιχθεί, όχι απλώς στην λογική, αλλά στον βωμό της παγκοσμιοποίησης. Έτσι, δεν αρκούσε ο οικονομικός συνασπισμός των κρατών-μελών, αλλά έπρεπε να διευρυνθεί η έννοια της συμμαχίας, μέσα από ευρύτερες συνέργειες, πέραν των οικονομικών. Το όνομα “Ευρωπαϊκή Ένωση”, που -μετά και τις τελευταίες διευρύνσεις- έχει καταλήξει να θεωρείται συνώνυμο της έννοιας της “Ευρώπης”, συμβολίζει επακριβώς αυτήν την κεντρική ιδέα. Και κάπου εδώ εμφανίζονται τα δύσκολα, τα οποία προετοιμάζονταν επί σειρά ετών -και τα οποία είχε κατονομάσει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις Κάννες, το 1995, ως “διευθυντήριο”…

Είναι γεγονός, πως η σοβαρή πολιτική μάχη εντός της Ε.Ε. δεν έχει οικονομικό χαρακτήρα. Είναι ξεκάθαρα πολιτικού περιεχομένου και αντικειμένου και αφορά στον τρόπο διοίκησης “της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας”: από την μια, οι χριστιανοδημοκράτες και οι λοιποί “συντηρητικοί” (από ευρωσκεπτικιστές, μέχρι φασίζουσας νοοτροπίας “πολιτικά αποβράσματα”) είναι υπέρ της διατήρησης των κρατών-εθνών και, από την άλλη, οι σοσιαλδημοκράτες και οι λοιποί “προοδευτικοί” (από διεθνιστές, μέχρι κάθε λογής “υπηρέτες του ευρωπαϊκού ιδεώδους”) είναι υπέρ της ομοσπονδιοποίησης της Ε.Ε.

Ποιες είναι οι βασικές διαφορές; Οι νικητές του χθεσινού δημοψηφίσματος κατάφεραν να επιβάλλουν την ατζέντα τους και έπεισαν, εκμεταλλευόμενοι την παρούσα συγκυρία, εστιάζοντας στην προφανέστερη, αλλά ίσως όχι την σπουδαιότερη όλων.

Η διατήρηση των κρατών-εθνών, επιτρέπει στις χώρες να διατείνονται πως διατηρούν την εθνική τους κυριαρχία, έστω κι αν το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών… Όμως, σε ένα (ξενο)φοβικό παγκόσμιο περιβάλλον, έστω και η ιδέα πως κάποια άλλη μορφή εξουσίας, πλην της εθνικής κυβέρνησης, θα μπορεί να αποφασίζει για σοβαρά ζητήματα (π.χ. τις εισερχόμενες ροές μεταναστών-προσφύγων), αρκεί για να μην υιοθετηθεί η ιδέα της ομοσπονδιοποίησης. Αρκεί για το BREXIT,

Παρακολουθώντας την βρετανική τηλεόραση, συμπεραίνω πως ο απλός Άγγλος ψηφοφόρος επέλεξε μια -μάλλον υποτιθέμενη- δόση “ανεξαρτησίας”. Ενδεχομένως, κάποιοι μεγαλύτερης ηλικίας, να μην μπορούν να αποχωριστούν την ιδέα της “Μεγάλης Βρετανίας”, όμως εκτιμώ πως το βασικό κριτήριο της ψήφου των αρνητών της Ε.Ε. δεν ήταν η αναπόληση ούτε η διεκδίκηση της αναβίωσης της μεγάλης βρετανικής αυτοκρατορίας. Οι υπέρμαχοι του BREXIT έπεισαν τον μέσο Βρετανό, ότι δεν μπορεί να αποφασίζουν οι Βρυξέλλες για τα θέματα της Μεγάλης Βρετανίας -και ο απλός κόσμος του πίστεψε και τους ψήφισε. Έστω κι αν ψηφίζοντας την έξοδο από την Ε.Ε. θα φαίνονταν πως υποστηρίζει “πολιτικές καρικατούρες”, τις οποίες δεν επιλέγει ούτε σε εθνικές ούτε σε τοπικές εκλογές…

Το βρετανικό δημοψήφισμα ανήκει, πια, στην Ιστορία. Σήμερα είναι μια άλλη μέρα.

Είναι η πρώτη φορά που το “οικοδόμημα” της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχεται ένα τόσο ισχυρό χτύπημα και είναι τουλάχιστον λογικό να υπάρχει σκεπτικισμός, ενδεχομένως και φόβος, για το άγνωστο που ακολουθεί.

Αν το μήνυμα των Βρετανών εγείρει αξιώσεις “πολιτικής αντεκδίκησης”, από την πλευρά του “διευθυντηρίου”, τότε η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι μια χαμένη υπόθεση…  Και, δυστυχώς, χώρες με το μέγεθος της Ελλάδας, θα υποχρεωθούν να υπαχθούν σε “άρματα”, προφανώς όχι επί ίσοις όροις -ιδίως, αν συνεχιστεί αυτό το τρομακτικό έλλειμμα ευθυκρισίας και διορατικότητας της πολιτικής ηγεσίας της χώρας…

Αν το μήνυμα που έστειλαν οι Βρετανοί αποκωδικοποιηθεί σωστά και επαναφέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση στον “ορθό δρόμο”, τότε είναι πολύ πιθανό να επιβεβαιωθεί η εκτίμηση της επαναφοράς του θέματος σε δημοψήφισμα, μετά από 2-5 χρόνια και αφού θα έχουν προηγηθεί σαφείς υπαναχωρήσεις του “διευθυντηρίου”, ώστε και η Μεγάλη Βρετανία να συμμετάσχει στην “μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια”, η οποία θα έχει δομηθεί στην βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών.

Ο πολιτικός χρόνος τρέχει με μεγάλη ταχύτητα και οι εξελίξεις θα είναι σίγουρα ραγδαίες, πολύ πυκνές και με τεράστιο ενδιαφέρον. Όμως, δυστυχώς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ελλάδα θα είναι ένας παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων, εξαιτίας της έλλειψης του ηγέτη (ή και των ηγετών), που θα μπορούσε να ορθώσει το ανάστημά του και να αρθρώσει έναν πειστικό πολιτικό λόγο. Ο τελευταίος ηγέτης “έφυγε” πριν είκοσι χρόνια και μία ημέρα…

The following two tabs change content below.
Χρήστος Γ. Γεωργιάδης

Χρήστος Γ. Γεωργιάδης

Ο Χρήστος Γ. Γεωργιάδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Τεχνολόγος Γεωπόνος, με εξειδικευμένη κατάρτιση στα χρηματοοικονομικά και ασφαλιστικά θέματα. Σήμερα, εργάζεται σε εταιρεία συμβουλευτικής επιχειρήσεων, με έδρα στο Βελιγράδι. Πάνοντε ενεργός στην ενασχόλησή του με τα κοινά, έχει θητεύσει σε Διοικητικά Συμβούλια Πολιτιστικών και Αθλητικών Σωματείων, ενώ σήμερα είναι ο Ειδικός Γραμματέας του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (Π.Ο.Π.Σ.). Πρώην μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (από το 1996, μέχρι το 2014), παραμένει ενεργό μέλος της Αριστερής Πρωτοβουλίας.
Χρήστος Γ. Γεωργιάδης

Latest posts by Χρήστος Γ. Γεωργιάδης (see all)

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *