Ο φωτογράφος

Μαρ 25, 2017 by

Ο φωτογράφος

Το αεροπλανο τρανταχτηκε,ενιωσε ενα σφιξημο φοβου,με τα αεροπλανα ειχε κακες σχεσεις,τα φοβοταν πολυ και ας ηξερε οτι ειναι το ασφαλεστερο μεσο. Ομως ηταν το γρηγοροτερο μεταφορικο μεσο και αυτο τον εκανε παρολο τον φοβο του να ταξιδευει παντα με αεροπλανα,οταν ηταν να μπει σε αεροπλανο ηδη δυο τρεις νυχτες νωριτερα εχανε τον υπνο του. Ηταν η αισθηση του ανεξελεγκτου και του ανημπορου που τον εκανε να φοβαται τοσο,δεν εξαρτωνταν τιποτε απο αυτον, ολα εξαρτωνταν απο τον πιλοτο,την τεχνικη κατασταση του αεροπλανου, τις καιρικες συνθηκες και τους ασταθμητους παραγοντες,και δεν ηξερε τι τον φοβιζε περισσοτερο, η προσκρουση απο τοσο μεγαλο υψος αν επεφτε το αεροπλανο η ο πνιγμος αν επεφταν στην θαλασσα? Επεστρεφε απο ταξιδι αναψυχης, ειχε παει σε αλλη χωρα να επισκεφτει εναν φιλο του και επι τη ευκαιρια να βγαλει και καποιες καλες φωτογραφιες αν μπορουσε. Ηταν λατρης της φωτογραφιας,μπορουσε να μιλαει επι ωρες για τεχνικα θεματα, φωτογραφικες μηχανες, φωτοσκιασεις, οπτικες γωνιες και οτιδηποτε αλλο αφορουσε την φωτογραφια. Η λατρεια της φωτογραφιας σε επιπεδο σχεδον εμμονης του ειχε ερθει απο την παιδικη του ηλικια. Αυτη η ικανοτητα της τεχνολογιας να αποτυπωνει την στιγμη και να την κραταει σε βαθος χρονου τον ειχε συνεπαρει. Οπου πηγαινε ειχε μαζι του και τα συνεργα του και δεν εχανε ευκαιρια να αποτυπωσει την στιγμη. Σε αυτο του το ταξιδι ομως δεν βρηκε κατι αξιο λογου,και σαν μην εφτανε αυτο το αεροπλανο ειχε συνεχως αναταραξεις,κατι που μεγαλωνε τον εκνευρισμο του.  Αν δεν αποτυπωνε καποια στιγμη που να αξιζε του φαινοταν οτι το ταξιδι πηγαινε χαμενο. Το αεροπλανο κουνιοταν, ετριζε και βρυχιοταν, καθοταν ακινητος στην θεση του και δεν εβγαζε μιλια. Στην καμπινα των επιβατων επικρατουσε ησυχια,προφανως ολοι οι επιβατες ηταν λιγο φοβισμενοι.Κοιταξε απο το παραθυρο, κατω απο τα συννεφα διακρινοταν αλλου θαλασσα αλλου γλωσσες στεριας,το αεροπλανο εκανε μια ισχυρη αναταραξη, ενιωσε τα σωθικα του να αναταρασονται επισης. Και ξαφνικα το αεροπλανο εκτελεσε βυθιση, απο τα ηχεια του αεροπλανου ο πιλοτος κατι ειπε, αλλα η φωνη του πνιγηκε στα ουρλιαχτα των επιβατων.  Κατεβηκαν οι μασκες απο την οροφη,το αεροπλανο επεφτε με ηλιγγιωδη ταχυτητα κανοντας ζικ – ζακ, αντικειμενα αιωρουνταν στην καμπινα. Κρυος ιδρωτας τον ελουζε η αναπνοη του εβγαινε διακεκομενη, αυτο ηταν λοιπον ερχοταν το τελος.  Οι σκεψεις του διαδεχοταν η μια την αλλη, θα συντριβοταν στην ξηρα η στην Θαλασσα? Στην ξηρα ο θανατος θα ηταν βιαιος αλλα συντομος και ακαριαιος, ευεργετικος, στην θαλασσα ειχαν μια αμυδρη ελπιδα να γλιτωσουν αλλα αν δεν γλιτωναν ο θανατος θα ερχοταν σιγα – σιγα, η καμπινα θα γεμιζε νερο αργα αργα και ο αναποφευκτος θανατος θα ερχοταν βασανιστικα αργα ισα ισα για να γινει πιο οδυνηρος. Οχι αυτος θα προτιμουσε την συντριβη μια και εξω. Του φανηκε χαζο που ως λιγη ωρα πριν ηταν δυσαρεστημενος που δεν μπορεσε να βγαλει μια φωτογραφια αξια λογου. Τωρα οι στιγμες θα τελειωναν. …για παντα. Ειχε κοκκαλωσει δεμενος στην θεση του,προσευχοταν σε ολους τους θεους που γνωριζε. Οι επιβατες γυρω του αλλοι ουρλιαζαν,αλλοι προσευχονταν, αλλοι εκλαιγαν,  » στην θαλασσα. ..στην θαλασσα. .» ελεγαν καποιοι, «εκει θα σωθουμε». Κοιταξε απο το παραθυρο, πλησιαζαν στην επιφανεια της θαλασσας, ισως ενα λεπτο και τελος, ισως λιγοτερο, δεν μπορεσε να αντεξει, ενιωσε να του κοβεται η αναπνοη.  Εκλεισε τα ματια του, ενα παιδι ουρλιαζε, το ουρλιαχτο δυναμωσε,  ηταν σχεδον ξυστα στην θαλασσα, το ουρλιαχτο δυναμωσε ακομη περισσοτερο………ανοιξε τα ματια του. Αντικρυσε το ταβανι του δωματιου του, ηταν μουσκεμα στον ιδρωτα,η καρδια του χοροπηδουσε στο στηθος του,τα σεντονια του ηταν μουσκεμα και αυτα απο τον ιδρωτα του,τα ουρλιαχτα και οι φωνες απο το διπλανο διαμερισμα ακουγοταν πεντακαθαρα στην κρεββατοκαμαρα του. Ο ηλιθιος γειτονας του εδερνε το παιδι του, αλλες φορες εδερνε την γυναικα του, τωρα εδερνε το παιδι του,αισθανθηκε ευγνωμοσυνη που τον ξυπνησαν.Τα χερια του ακομη ετρεμαν απο τον εφιαλτη αλλα συνερχοταν, σηκωθηκε κοιταξε απο το παραθυρο στον δρομο, μια υποβαθμισμενη γειτονια. Δυο τρεις σακουλες πεταμενες,μια λακουβα με λασπονερα,στο τοιχακι του απεναντι τοιχου δυο γατες λιαζονταν, του ηρθαν οι εικονες απο το ονειρο του. Κοιταξε την σκηνη μπροστα του, ηταν ζωντανος υγιης και πατουσε σε στερεο εδαφος,τα εκτιμησε ως εκει που δεν επαιρνε. Εκλεισε τα ματια του, αποθανατησε την στιγμη,θα την θυμοταν ως το τελος της ζωης του.

The following two tabs change content below.
Γιάννης Βισέρης

Γιάννης Βισέρης

Ο Γιάννης Βισέρης γεννήθηκε και ζει στο Βαμβακόφυτο Σερρών , επαγγελματικά ασκεί μασάζ και Ρείκι με τον Βαθμό Του Μάστερ. Ασχολείται χομπιστικα με την μελέτη της λαογραφίας
Γιάννης Βισέρης

Latest posts by Γιάννης Βισέρης (see all)

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *